Дарога

 Ня з тымі пайшоў і дарогай ня той.

Дарэмна дарога прасіла:

“Чакай.

Азірніся.

Падумай.

Пастой”.

Вяла невядомая сіла.

 

Дарозе казаў: “Ты ня тая. Маўчы”.

Ні д’яблу ня верыў, ні Богу –

І крочыў, і крочыў

Удзень і ўначы,

Пакуль не адолеў дарогу.

 

І рушыў далей – на цалік, і сьляды

Пакінуў, што сьцежкаю сталі.

А тыя, што зь ім не пайшлі,

Хто куды

Пазбочвалі і заблукалі.

 

Глядзелі яны – хто з дупла, хто з нары,

Аброслыя мохам з карою, –

Як ён пад гарою,

Як ён на гары,

Як зьнік

І прапаў за гарою.

 

Ўладзімер Някляеў

 

  Зьмiцер Вайцюшкевiч. "Калыханка для душы"  спампаваць